text_structure.xml 32.4 KB

Edit Raw Blame History Permalink

<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?>
<teiCorpus xmlns:xi="http://www.w3.org/2001/XInclude" xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">
  <xi:include href="PPC_header.xml"/>
  <TEI>
    <xi:include href="header.xml"/>
    <text>
      <body>
        <p xml:id="div-1">Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na zapytanie poselskie Pana Posła Mariana Daszyka z dnia 2 lipca 2007 r., przesłane przy piśmie z dnia 21 sierpnia 2007r., dotyczące nieprawidłowości w postępowaniach sądowych toczących się przed Sądem Rejonowym i Okręgowym w Krośnie z udziałem Edwarda Bajgrowicza, Kazimierza Pelczara, Stanisławy Półchłopek i Henryka Półchłopka, Mariana Winiarskiego, Renaty Nowak, Haliny Nowak i Wiesława Nowaka oraz Bronisława i Heleny małżonków Sikora, uprzejmie informuję:</p>
        <p xml:id="div-2">Zarzuty dotyczące postępowań sądowych wskazanych w zapytaniu poselskim Pana Posła Mariana Daszyka, zgłaszane już wcześniej zarówno przez skarżących osobiście w licznych pismach, a także za pośrednictwem kilku interwencji poselskich (m.in. posła Józefa Głowy, poseł Marii Zbyrowskiej, posła Janusza Maksymiuka, posła Jana Burego, posła do Parlamentu Europejskiego Janusza Wojciechowskiego, a również ostatnio przez Pana Posła Mariana Daszyka), były badane w ramach nadzoru nad działalnością sądów powszechnych sprawowanego przez Ministra Sprawiedliwości. Analiza spraw sądowych z udziałem skarżących pod kątem stawianych przez nich zarzutów nie wykazała nieprawidłowości, które mogłyby skutkować koniecznością podjęcia działań w ramach przysługujących Ministrowi Sprawiedliwości kompetencji.</p>
        <p xml:id="div-3">Nadmieniam też, że w celu zbadania zasadności zarzutów podnoszonych już wcześniej przez Edwarda Bajgrowicza, Kazimierza Pelczara, Stanisławy i Henryka Półchłopków, Mariana Winiarskiego, Renaty, Haliny i Wiesława Nowaków oraz Bronisława i Heleny małżonków Sikora, zawartych w licznych skargach kierowanych do Ministerstwa Sprawiedliwości w listopadzie 2002 r., w Sądzie Rejonowym w Krośnie i w Sądzie Okręgowym w Krośnie w ramach czynności nadzorczych Minister Sprawiedliwości, za pośrednictwem podległych mu służb nadzoru, przeprowadził lustrację. Lustracja nie wykazała nieprawidłowości w działaniach tych sądów. W sprawozdaniu z lustracji wskazano, ze wszystkie skargi wyżej wymienionych osób, które wówczas zainicjowały lustrację, dotyczące spraw cywilnych toczących się przed Sądem Rejonowym w Krośnie oraz Sądem Okręgowym w Krośnie w związku z rozpoznaniem środków odwoławczych, a także przed Sądem Najwyższym w wyniku wniesionych kasacji, stanowiły w istocie próbę podważenia prawomocnych orzeczeń sądowych. Nadto podkreślono, iż w swoich pismach skarżący kwestionowali prawidłowość ustaleń, które stanowiły podstawę rozstrzygnięć, a nieprzyjmowanie przez sąd tego stanowiska było przez nich oceniane jako działanie niezgodne z prawem, częstokroć o znamionach przestępczych. Wyczerpującej informacji w tych sprawach udzielił już ostatnio Panu Posłowi Marianowi Daszykowi, na skutek jego interwencji, podległy mi Departament Sądów Powszechnych pismem z dnia 21 sierpnia 2007 r.</p>
        <p xml:id="div-4">Obecne zarzuty, w ramach których kwestionowana jest prawidłowość prowadzenia postępowania dowodowego w przedmiotowych sprawach, trafność zapadłych w nich orzeczeń oraz bezstronność sędziów, sformułowane zostały przez Pana Posła i przekazane przez Pana Marszałka w trybie zapytania poselskiego.</p>
        <p xml:id="div-5">Uprzejmie zawiadamiam jednak, że zgodnie z art. 195 Regulaminu Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej zapytania poselskie składa się w sprawach o charakterze jednostkowym, dotyczących prowadzonej przez Radę Ministrów polityki wewnętrznej i zagranicznej oraz zadań publicznych realizowanych przez administrację rządową. Kwestie zawarte w piśmie Pana Posła Mariana Daszyka z 2 lipca 2007 r. nie wyczerpują więc dyspozycji wymienionej wyżej regulacji.</p>
        <p xml:id="div-6">Nie podzielam też w żadnej mierze zawartej we wstępnej części zapytania Pana Posła tezy, jakoby w polskim wymiarze sprawiedliwości istniał problem braku bezstronności sędziów, nierzetelnego i niedbałego wykonywania przez nich czynności służbowych oraz aby był on obarczony wieloma patologiami. Twierdzenia te są całkowicie nieuprawnione także w kontekście powołanych przez Pana Posła spraw.</p>
        <p xml:id="div-7">Nadmieniam też, że prawną gwarancją dla stron postępowania cywilnego bezstronnego rozpoznania i rozstrzygnięcia danej sprawy stanowi art. 49 K.p.c., zgodnie z którym sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli między nim a jedną ze stron lub jej przedstawicielem zachodzi stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego.</p>
        <p xml:id="div-8">Odnosząc się szczegółowo do problemu zawartego w zapytaniu, należy wskazać, że wszystkie wymienione przez Pana Posła sprawy są prawomocnie zakończone. W każdej z tych spraw udzielane były przez Ministerstwo Sprawiedliwości odpowiedzi na skargi i interwencje poselskie, w tym ostatnio wspomnianym pismem z dnia 21 sierpnia 2007 r. odpowiedź na interwencję Pana Posła Mariana Daszyka.</p>
        <p xml:id="div-9">Pan Edward Bajgrowicz podniósł zarzuty, które dotyczą postępowania cywilnego o rozgraniczenie nieruchomości w sprawie I C 216/96, a w szczególności ustaleń faktycznych, które dokonane zostały w oparciu o mapę ewidencyjną. Kwestionuje też orzeczenie wydane w sprawie I C 172/03 o ochronę własności na skutek powództwa wytoczonego przez Andrzeja Pelczara, podnosi nieprawidłowości dotyczące postępowań dowodowych, w szczególności w zakresie wydanej przez biegłych geodetów opinii. Zainteresowany otrzymał wyczerpujące odpowiedzi Departamentu w pismach z 13 października 2005 r. (w sprawie DSP-V-054-60/05) i z 23 kwietnia 2007 r. (w sprawie DSP-V-054-40/07). Kwestionowane przez skarżącego orzeczenia w sprawach I C 216/96 i I Ca 367/98 Sądu Rejonowego i Okręgowego w Krośnie są prawomocne. Sąd Rejonowy w Krośnie wyrokiem z dnia 9 lipca 1998 r. ustalił granicę między nieruchomością położoną w Korczynie, składającą się z działek nr 430/01 i 430/03, a nieruchomością sąsiednią, stanowiącą działkę nr 429/18, oraz zakazał pozwanemu Wojciechowi Paradyszowi naruszania prawa własności działki powoda Edwarda Bajgrowicza, oznaczonej nr 430/03. W pozostałej części powództwo zostało oddalone. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że dla rozstrzygnięcia sporu zachodziła konieczność przeprowadzenia rozgraniczenia. Powód Edward Bajgrowicz wystąpił z osobnym wnioskiem o rozgraniczenie, ale postępowanie w tej sprawie zostało umorzone w wyniku cofnięcia wniosku. Sąd Rejonowy w Krośnie przeprowadził rozgraniczenie w ramach procesu o ochronę własności i ustalił przebieg granicy między działkami powoda oznaczonymi nr 430/01 i 430/03 a działką nr 429/18 na podstawie opinii biegłego Tadeusza Niemca z dnia 18 kwietnia 1998 r. W toku postępowania zostało udowodnione, że jedynie Wojciech Paradysz naruszał własność działki oznaczonej nr 430/03. Apelacje wniesione przez powoda Edwarda Bajgrowicza i pozwanego Wojciecha Paradysza zostały oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego w Krośnie z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie sygn. akt I Ca 367/98. Sąd Okręgowy w Krośnie, przychylając się do stanowiska przyjętego przez sąd pierwszej instancji, wskazał, iż sąd ten trafnie nie uwzględnił przy orzekaniu opinii biegłego J. Gawła. Wobec odmiennego ustalenia granicy, niż wskazał to powód, jego żądanie zakazania pozwanym naruszenia jego własności - oprócz pozwanego Wojciecha Paradysza - okazało się nieuzasadnione, bowiem żaden z zebranych dowodów nie potwierdza zaistnienia faktu takich naruszeń. Powód wniósł kasację od tego wyroku. Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 13 marca 2001 r. odmówił przyjęcia kasacji, gdyż w sprawie tej nie zachodziły podstawy wymienione w art. 393 § 2 K.p.c. Również kwestionowane orzeczenia (sygn. akt I C 217/01 i I C 172/03) są prawomocne. Zarzuty Edwarda Bajgrowicza dotyczą treści prawomocnych już orzeczeń, natomiast nadzór administracyjny Ministra Sprawiedliwości ogranicza się do tej sfery działalności sądów, która nie dotyczy ich merytorycznych rozstrzygnięć. Uznać jednak należy za zupełnie chybiony zarzut, że Sąd Rejonowy w Krośnie, wydając rozstrzygnięcie w sprawie I C 172/03, nie uwzględnił rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie I C 217/01, gdyż zakres rozpoznania tych spraw był zupełnie inny i inna jest podstawa prawna rozstrzygania w obu sprawach. Sprawa I C 172/03 z powództwa Andrzeja Pelczara dotyczyła roszczenia o ochronę własności, a w sprawie I C 217/01 z powództwa Edwarda Bajgrowicza rozpoznawana była sprawa o ochronę posiadania.</p>
        <p xml:id="div-10">Także na skargi Kazimierza Pelczara Departament Sądów Powszechnych udzielał skarżącemu wyczerpujących odpowiedzi w sprawie DSP II 540/350/02 i DSP III 547/46/02 z dnia 2 grudnia 2002 r., DSP V 054-62/05 z dnia 3 października 2005 r. i w sprawie DSP-V-054-43/07 z dnia 23 kwietnia 2007 r. Sprawa o ustalenie prawa własności nieruchomości sygn. akt I C 97/99 Sądu Rejonowego w Krośnie jest prawomocnie zakończona. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że powodowie Aleksander i Urszula Blecharczyk wytoczyli powództwo o uzgodnienie treści księgi wieczystej nr 38183 i 37839, prowadzonych w Sądzie Rejonowym w Krośnie, z rzeczywistym stanem prawnym. W toku postępowania powodowie zmienili żądanie pozwu, domagając się początkowo ustalenia tylko w odniesieniu do powodów, że są współwłaścicielami działki oznaczonej nr 2097/02, ostatecznie domagając się ustalenia również w odniesieniu do pozwanych Kazimierza i Teresy Pelczar, że są współwłaścicielami po połowie działki nr 2097/01. W uzasadnieniu pozwu powodowie wskazali, iż w ewidencji gruntów w pozycjach 661 i 623 oraz w jej części kartograficznej na skutek omyłki zmieniono położenie działek, umieszczając działkę 2097/02 w części wschodniej, zamiast zachodniej. Pozwani Kazimierz Pelczar i Teresa Pelczar dowodzili, że nie doszło do żadnej pomyłki i wnosili o oddalenie powództwa. Po przeprowadzeniu postępowania Sąd Rejonowy w Krośnie wyrokiem z dnia 15 marca 2001 r. uwzględnił żądanie pozwu i orzekł o kosztach procesu. W uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy wskazał m.in., że zmianom oznaczenia działek towarzyszyło błędne wykreślenie nowych działek na mapie ewidencyjnej. Błąd dotyczył położenia działek oraz ich powierzchni. Ustalając powyższe, Sąd dokonał korekty przedmiotu własności na mapie poprzez sporządzenie mapy uzupełniającej, ilustrującej rzeczywisty stan prawny nieruchomości. Zarzuty podnoszone przez Kazimierza Pelczara m.in. o to, że proces został przeprowadzony nierzetelnie, że świadek nie został wezwany na rozprawę, oraz dotyczące braku pełnomocnictwa były badane przez Sąd drugiej instancji w ramach rozpoznawanej apelacji (I Ca 213/01). Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji zarówno w zakresie ustaleń faktycznych, jak i podstawy prawnej uwzględnienia ostatecznego rozstrzygnięcia. Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 9 października 2001 r. zmienił orzeczenie jedynie w ten sposób, iż stwierdził, że Kazimierz Pelczar i Teresa Pelczar są współwłaścicielami działki nr 2097/01 na zasadach wspólności ustawowej małżeńskiej oraz oddalił apelacje w pozostałym zakresie. Zmiana zaskarżonego orzeczenia dotyczyła jedynie określenia rodzaju współwłasności przysługujących małżonkom Pelczar. Obecnie powtarzane po raz kolejny te same co w złożonej apelacji zarzuty nie mogą być przedmiotem oceny w trybie nadzoru administracyjnego.</p>
        <p xml:id="div-11">W sprawie Henryka i Stanisławy Półchłopków dotyczącej wpisu służebności w księdze wieczystej Kw 62093 na rzecz właścicieli pgr 1159/3 i wpisu w księdze wieczystej KW nr 10441 Departament Sądów Powszechnych udzielił skarżącym wyczerpującej odpowiedzi w dniu 21 marca 2003 r. (w sprawie DSP III-547/49/02), 9 lutego 2004 r. (DSP III-547/77/03) oraz 23 kwietnia 2007 r. (DSP V 054/44/07). Z ustaleń wynika, że służebność gruntowa przechodu i przegonu bydła, ustanowiona z mocy CK Sądu Powiatowego w Krośnie z dnia 5 września 1911 r., nadal istnieje, zmieniony został jedynie jej zakres poprzez ograniczenie służebności do przechodu i przegonu bydła na mocy prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Krośnie z dnia 3 października 1995 r. w sprawie I C 34/95.</p>
        <p xml:id="div-12">Wpis służebności do księgi wieczystej nie ma charakteru prawotwórczego, co oznacza, iż jego brak nie przesądza o powstaniu lub istnieniu tego ograniczonego prawa rzeczowego. Należy podkreślić, iż postanowienie Sądu Rejonowego w Krośnie z dnia 11 kwietnia 2006 r. (Dz.Kw 2684/06) w przedmiocie sprostowania z urzędu wpisu w ten sposób, że wpisano prawo przechodu i przegonu bydła przez pgr 1159/1 i 1163/1 na rzecz każdorazowego właściciela pgr 1159/3 zostało postanowieniem Sądu Okręgowego w Krośnie z dnia 31 sierpnia 2006 r. w sprawie I Cz 207/06 uchylone i na tej podstawie dokonano wykreślenia wpisu służebności w księdze wieczystej KW Nr 62093. Natomiast służebność ta, jako ograniczone prawo rzeczowe ustalone prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Krośnie z dnia 3 października 1995 r., istnieje niezależnie od braku wpisu w księdze wieczystej. Minister Sprawiedliwości w ramach swych kompetencji nadzorczych nie posiada uprawnień do zmiany lub uchylenia prawomocnych orzeczeń Sądu ani też nie posiada uprawnienia do zniesienia lub zmiany zakresu służebności gruntowych. Uprawnienie takie bowiem przysługuje właścicielowi nieruchomości obciążonej zgodnie z treścią art. 291, 294 i 295 Kodeksu cywilnego.</p>
        <p xml:id="div-13">W sprawie Anny i Mariana Winiarskich zarzuty dotyczą postępowania w sprawie I C 174/02 Sądu Rejonowego w Krośnie o ochronę własności i w sprawie sygn. akt I Ca 193/04 Sądu Okręgowego w Krośnie działającego jako Sąd II instancji. Sprawa ta jest prawomocnie zakończona, a skarżący otrzymali już na postawione zarzuty szereg odpowiedzi Departamentu m.in. w pismach z dnia 29 listopada 2002 r. (DSP II 540/349/02), 10 czerwca 2005 r. (DSP II 051-34/05), 13 października 2005 r. (DSP-V-054-64/05, DSP-V-054-59/05r., DSP II 051-34/05), 14 października 2005 r. i 23 kwietnia 2007 r. (DSP-V-054-41/07), 17 stycznia 2007 r. i 6 marca 2007 r. (DSP II 051-118/06). Niniejsza sprawa była też przedmiotem badania Departamentu Sądów Powszechnych w związku z zapytaniami Pana Posła Jana Burego i Pani Poseł Marii Zbyrowskiej, a również ostatnio Pana Posła Mariana Daszyka, na które Departament udzielał szczegółowej odpowiedzi.</p>
        <p xml:id="div-14">W sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w Krośnie powódka Anna Winiarska domagała się zakazania pozwanym Jadwidze Wierdak, Antoninie Ryglickiej i Janowi Jaraczowi naruszania własności nieruchomości położonej w Krośnie o nr ewidencyjnym 412 poprzez zakazanie im chodzenia i wjeżdżania samochodem, nakazanie usunięcia piasku, zlikwidowania rowka, przesunięcia słupka, zlikwidowania kabli, rozbiórki domu i przybudówki. W stosunku do pozwanej Gminy Krosno powódka domagała się wydania pasa gruntu o szerokości 2 ary 24 m</p>
        <p xml:id="div-15">stanowiącego w jej ocenie część opisanej wyżej nieruchomości. Uzasadniając swoje żądanie, powódka podała, że naruszające jej własność pozwane osoby fizyczne nie respektują granicy ustalonej w postępowaniu rozgraniczeniowym w 1982 r., a pozwana gmina przejęła na własność część jej nieruchomości w 1978 r. Pozwani Jadwiga Wierdak, Antonina Ryglicka i Jan Jaracz wnieśli o oddalenie powództwa, podnosząc, że nie naruszają własności powódki. Sporny pas gruntu jest własnością pozwanej Antoniny Ryglickiej, natomiast cześć nieruchomości przy skręcie w lewo nabyli przez zasiedzenie. Pozwana Gmina Krosno domagała się oddalenia powództwa, zarzucając, że powódka nigdy nie była właścicielką przedmiotowego pasa gruntu. Sąd Rejonowy w Krośnie, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, wyrokiem z dnia 29 września 2003 r. oddalił powództwo. Przedmiotem sporu był pas gruntu prowadzący od drogi publicznej ul. Okrzei, część działki 417, działka 413, część działki powódki 412 o kształcie trójkąta przy skręcie z działki 413 na działkę 411/1 i część tej ostatniej działki. Od strony południowej nieruchomość powódki graniczy z działkami o nr ewidencyjnych 413 i 417. Opierając się na opinii biegłego, Sąd ustalił, że będące przedmiotem sporu części tych dwóch nieruchomości, czyli działki nr ew. 413 i 417, nigdy nie były własnością powódki i nie wchodziły w skład nieruchomości o nr ewidencyjnym 412. Co do strony wschodniej działki powódki, graniczącej z nieruchomościami pozwanych Jadwigi Wierdak, Antoniny Ryglickiej i Jana Jaracza o nr ewidencyjnych 409 i 410, Sąd Rejonowy z kolei ustalił, że część tych nieruchomości (dokładnie oznaczone w sprawie na szkicu sytuacyjnym biegłego Stanisława Uliasza) faktycznie wchodziła wcześniej w skład nieruchomości powódki. Ten stan rzeczy został jednak zmieniony ugodą zawartą przed geodetą w dniu 24 października 1978 r., na mocy której granica nieruchomości powódki została przesunięta na zachód do linii czerwonej zaznaczonej na szkicu sytuacyjnym geodety, załączonym do akt sprawy. Natomiast sporny szlak na krawędzi południowo-wschodniej działki nr 412 został nabyty przez pozwanych w drodze zasiedzenia służebności gruntowej poprzez długoletnie, jeszcze od czasów pierwszej wojny światowej, korzystanie ze spornego szlaku. Pozwani tamtędy przejeżdżali i przechodzili, przez ten też okres utwardzali sporny szlak. Wyrok Sądu Rejonowego w Krośnie powódka zaskarżyła apelacją, wnosząc o jego zmianę przez uwzględnienie żądań pozwu. Zarzuciła sądowi orzekającemu naruszenie art. 222 K.c., przytaczając zarzuty formułowane już wcześniej w toku trwającego postępowania. Sąd Okręgowy w Krośnie, działając jako Sąd II instancji, uznał, że apelacja powódki jest bezzasadna. W sprawie nie doszło do naruszenia przepisu art. 222 § 1 K.c. (na jego mocy właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą). W ocenie Sądu Okręgowego w Krośnie Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że ta część nieruchomości o nr ewidencyjnym 413 i 417, której wydania domagała się powódka, nie stanowi i nigdy nie stanowiła jej własności, a skoro powódka nie jest właścicielką tych działek, to nie przysługuje jej roszczenie z art. 222 § l K.c. Powódka w apelacji podniosła również naruszenie przez Sąd art. 222 § 2 K.c. oraz pominięcie przez Sąd ugody zawartej przed geodetą w 1982 r. Sąd Okręgowy rozpoznający apelację powódki nie podzielił i tego poglądu powódki, dokonując ustaleń zgodnych z ustaleniami Sądu Rejonowego i podnosząc, że art. 222 § 2 K.c. stanowi, że przeciwko osobie, która narusza własność w inny sposób aniżeli przez pozbawienie właściciela faktycznego władztwa nad rzeczą, przysługuje właścicielowi roszczenie o przywrócenie stanu zgodnego z prawem i o zaniechanie naruszeń. Punktem wyjścia do zastosowania tej regulacji jest ustalenie, że powódka posiada przymiot właściciela, co jednak nie zostało przez powódkę wykazane. Sąd II instancji, rozpoznając apelację, podkreślił, że rozstrzygając sprawę, Sąd Rejonowy w Krośnie decydujące znaczenie przypisał treści ugody zawartej przed geodetą w dniu 24 października 1978 r. Ustalono wówczas przebieg linii granicznej między działką 4602 (obecnie 412) należącą do powódki Anny Winiarskiej a działkami: 4601 (obecnie 410) należącą do Jadwigi Wierdak, 4603 (obecnie 409) należącą do Antoniny i Mieczysława Ryglickich oraz 4576 należącą do Marii Przysieckiej, w sposób przedstawiony w operacie pomiarowym i na mapie uzupełniającej z dnia 26 września 1978 r. L.ks.rob.5/365/78. Ustalona w ten sposób granica odpowiada granicy opisanej przez biegłego w niniejszej sprawie kolorem czerwonym na szkicu sytuacyjnym. Powódka tej granicy wcześniej nie kwestionowała, a wręcz przeciwnie - w postępowaniu o ochronę posiadania (akta sprawy I Co 192/81) stwierdziła, że ˝domaga się obrony decyzji o rozgraniczeniu˝, podnosząc, że ˝ugoda rozgraniczeniowa jest ugodą sądową i nie może być zaskarżalna˝. Sąd Okręgowy w Krośnie podzielił to stanowisko powódki, wskazując, że ugoda rozgraniczeniowa stosownie do art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086, z późn. zm.) ma moc ugody sądowej i kończy ostatecznie spór graniczny, wyłączając kognicję Sądu, przy czym ugoda z 1982 r., na którą powołuje się powódka, nie ma w tej sprawie żadnego znaczenia. Dotyczyła ona bowiem działek o nr ewidencyjnych 4603, 4599/3 i 4599/1. Podniesiony przez pozwanych przed Sądem I instancji zarzut zasiedzenia pasa gruntu od strony południowo-wschodniej części nieruchomości powódki został w ocenie Sądu II instancji prawidłowo przez Sąd Rejonowy oceniony - zgodnie z art. 292 K.c. oraz 172 K.c. Pozwani udowodnili w sposób szczegółowy i niebudzący wątpliwości, że tak oni, jak i ich poprzednicy prawni od wielu lat i pokoleń korzystali ze spornego południowo-wschodniego szlaku, przejeżdżając i przechodząc. Przejazdy te odbywały się od końca XIX wieku. Już na mapie z 1978 r., a wcześniej na mapie katastralnej, sporny szlak był uwidoczniony - w części prowadzącej od drogi publicznej od ul. Okrzei. Pozwani nabyli przedmiot sporu przez zasiedzenie najpóźniej w styczniu 1985 r.</p>
        <p xml:id="div-16">Reasumując, wydany przez Sąd Rejonowy w Krośnie w dniu 29 września 2003 r. wyrok utrzymany został w mocy przez Sąd II instancji. Sądy te uznały, że prawo własności co do spornych działek nie przysługiwało powódce, wskazując dowody o tym świadczące. Sąd I instancji, jak i w ramach podniesionych w apelacji zarzutów Sąd II instancji, szczegółowo analizował stanowiska wszystkich stron procesu, w tym i stanowisko powódki. Sądy te ustosunkowały się do wszystkich twierdzeń i dowodów zgłaszanych przez powódkę Annę Winiarską. Skarga Anny Winiarskiej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sądu Okręgowego w Krośnie w sprawie sygn. akt I Ca 193/04 została zwrócona przez Sąd Najwyższy wobec tego, że do skargi nie dołączono zgodnie z art. 398</p>
        <p xml:id="div-17">§ 2 K.p.c. dwóch odpisów orzeczenia z uzasadnieniem przeznaczonych do akt Sądu Najwyższego oraz Prokuratora Generalnego. Przy czym jednocześnie Sąd Najwyższy w pierwszej kolejności zalecił Sądowi Okręgowemu w Krośnie rozważenie ewentualności odrzucenia przedmiotowej skargi ze względu na sporządzenie jej z naruszeniem przymusu adwokacko-radcowskiego, wskazując, że za dopuszczalnością odrzucenia przez sąd odwoławczy skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia dotkniętej takim brakiem Sąd Najwyższy opowiedział się w postanowieniu z dnia 8 grudnia 2005 r. III Cz 99/05. Po zwrocie akt z Sądu Najwyższego Sąd Okręgowy w Krośnie postanowieniem z dnia 29 marca 2006 r. odrzucił skargę na podstawie art. 424</p>
        <p xml:id="div-18">§ 1 K.p.c., wskazując, że skarga jest niedopuszczalna, bowiem wbrew przepisowi art. 87</p>
        <p xml:id="div-19">§ 1 K.p.c. nie została sporządzona przez adwokata bądź radcę prawnego. Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2006 r. Sąd Okręgowy w Krośnie odrzucił zażalenie na powyższe postanowienie, jako że zostało sporządzone przez pełnomocnika Anny Winiarskiej, który nie jest adwokatem ani radcą prawnym, i w związku z tym podlega jako niedopuszczalne odrzuceniu. Z racji ustawowo zakreślonych kompetencji należnych Ministrowi Sprawiedliwości nie jest władny, w tej prawomocnie zakończonej sprawie, wdrożyć czynności nadzorczych zmierzających do weryfikacji przedmiotowego orzeczenia.</p>
        <p xml:id="div-20">W sprawie zarzutów zgłoszonych przez Panią Renatę Nowak, Halinę Nowak i Wiesława Nowaka - odnośnie do sfałszowania powierzchni działki przez organ prowadzący ewidencję gruntów - skarżący otrzymali wyczerpującą odpowiedź m.in. 21 marca 2003 r. w sprawie DSP III-547-54/02, 11maja 2004 r. w sprawie DSP III 547-5/03 i DSP-V-054-58/05, 29 września 2006 r. w sprawie DSP-II-5000-274/06. Minister Sprawiedliwości nie jest właściwy do rozpoznania zawartych w piśmie zarzutów dotyczących postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i Wydziałem Geodezji Urzędu Miasta w Krośnie, albowiem jego nadzór nad działalnością administracyjną sądów dotyczy jedynie działalności sądów powszechnych.</p>
        <p xml:id="div-21">W sprawie Heleny i Bronisława małżonków Sikora kwestionujących wpisy w księdze wieczystej Kw 11947 i Kw 43664 prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Krośnie, pozbawiające skarżących własności działek 178/2 i 180/3, Departament udzielał skarżącym odpowiedzi w dniach 27 marca 2001 r. (DSN VIII 5004-34/00), 4 kwietnia 2003 r. (DSP III 547/50/02, DSP III 547-5/04), 11 maja 2004 r. (DSP 547/40/04), 13 października 2005 r. (DSP V 054/63/05) i 26 kwietnia 2007 r. (DSP V-054/42/07). Odłączenie parcel nr 178/2 i 180/3 z Kw 11947, w której jako właściciele ujawnieni byli małżonkowie Sikora, do Kw 43664, gdzie jako właściciel ujawniony jest Jan Hejnar, nastąpiło na podstawie wykazu zmian gruntowych z dnia 18 maja 1995 r., w których parcele 178/2 i 180/3 zostały włączone do działki nr 9935/2, na którą to działkę akt własności ziemi z dnia 14 czerwca 1997 r. nr Kw 35689/850/77 otrzymał Jan Hejnar. W świetle przepisu art. 63 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa z dnia 19 października 1991 r. (Dz.U. Nr 208, poz. 2128, ze zm.) do ostatecznych decyzji wydanych na podstawie przepisu ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz.U. Nr 27, poz. 250, ze zm.) nie stosuje się przepisów K.p.a. dotyczących wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności i uchylenia lub zmiany decyzji. Wobec treści tego przepisu kwestionowanie wydanego aktu własności ziemi jest niezasadne. Od wpisów w Kw 11947 i wpisów w dziale I i II Kw 43664 rewizja została oddalona prawomocnym postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w Krośnie z dnia 3 grudnia 1985r. (I Cr 387/85). W odpowiedziach na skargę z dnia 4 kwietnia 2003 r. (DSP III 547/50/02) i 13 października 2005 r. (DSP-V-054-63/05) i 26 kwietnia 2007r. (DSP-V-054-42/07) wskazano też, iż sporządzanie map ewidencyjnych, wykazów zmian gruntowych, prowadzenie ewidencji gruntu leży w kompetencji organów administracji. Wskazano nadto, iż z dokumentacji geodezyjnej wynika, iż we władaniu Państwa Sikora znajduje się działka nr 9934 o pow. 1450 m</p>
        <p xml:id="div-22">, powstała z parceli gruntowej 179/2 objętej Kw 11947 i parceli 179/1 objętej Kw 3532, w której jest ujawnione prawo własności na rzecz Jana Hejnera. Wyjaśnienie tych kwestii nie jest jednak możliwe w ramach postępowania wieczystoksięgowego, nie może się odbyć bez osobistych działań skarżących, polegających na uzyskaniu aktualnej dokumentacji geodezyjnej w postaci wypisu z rejestru gruntu i mapy, oraz ewentualnego złożenia tytułu własności odnośnie do działki będącej w ich władaniu. Wpisy w księgach wieczystych dokonywane są bowiem na wniosek. Czynności tych nie wykonuje sąd z urzędu ani tym bardziej Minister Sprawiedliwości.</p>
        <p xml:id="div-23">Reasumując, obecnie podnoszone w zapytaniu poselskim zarzuty odnoszące się do toku postępowania spraw sądowych dotyczą prawomocnie zakończonych postępowań sądowych i wydanych w ich toku orzeczeń. W udzielanych odpowiedziach na interwencje poselskie, ostatnio na interwencje Pana Posła Mariana Daszyka, oraz odpowiedziach udzielanych bezpośrednio skarżącym wielokrotnie podnoszono, że orzeczenia sądów podlegają merytorycznej kontroli jedynie przez sądy wyższej instancji na skutek wniesionych przez strony środków odwoławczych. Zwierzchni nadzór Ministra Sprawiedliwości nad działalnością administracyjną sądów określony w art. 9 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, ze zm.) ma na celu czuwanie nad właściwym tokiem postępowań, a zwłaszcza ich sprawnością. Zgodnie zaś z art. 39 cytowanej ustawy nadzór ten nie może wkraczać w sferę orzecznictwa sądowego chronioną zasadą niezawisłości sędziów. Jednoznacznie wskazać należy, że Minister Sprawiedliwości w ramach swych kompetencji nadzorczych zakreślonych ustawą z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych nie może ingerować w treść merytorycznych orzeczeń. Wyraźnie podkreślić należy, że do kompetencji Ministra Sprawiedliwości nie należy merytoryczna ocena czynności orzeczniczych sądów, w tym dokonywanych wpisów w księgach wieczystych czy wydawanych na skutek rozpoznania złożonych od nich apelacji postanowień sądu II instancji. Sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu podlegają tylko konstytucji oraz ustawom, a nadzór judykacyjny w zakresie prawidłowości wydawanych orzeczeń należy do sądu wyższej instancji, o ile wniesiony zostanie środek odwoławczy. Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego jak i ocena dokumentów stanowiących podstawę wpisu należy również wyłącznie do sądu orzekającego. W sprawie o wpis sąd zgodnie z art. 626</p>
        <p xml:id="div-24">§ 2 Kodeksu postępowania cywilnego, rozpoznając wniosek, bada jedynie treść i formę wniosku, dołączonych do niego dokumentów oraz treść księgi wieczystej, której on dotyczy, a o dokonanym wpisie, stosownie do art. 626</p>
        <p xml:id="div-25">§ 1 w zw. z art. 626</p>
        <p xml:id="div-26">§ 2 tego kodeksu, zawiadamia uczestników postępowania, tj. wnioskodawcę oraz osoby, których prawa zostały wykreślone lub obciążone bądź na rzecz których wpis ma nastąpić.</p>
        <p xml:id="div-27">W świetle powyższego zarzuty, które sprowadzają się do kwestionowania prawidłowości orzeczeń wydanych przez sąd I instancji oraz przez sąd II instancji w ramach rozpoznawanych apelacji, a więc dotyczą sfery orzeczniczej, nie mogą podlegać badaniu i ocenie Ministra Sprawiedliwości w ramach czynności z zakresu nadzoru administracyjnego sprawowanego nad działalnością sądów powszechnych, a jedynie kontroli sądu w związku z rozpatrywanymi środkami odwoławczymi. Wobec prawomocności wszystkich orzeczeń kwestionowanych w skargach stwierdzić należy, że droga postępowań odwoławczych w tych sprawach jest już dla skarżących zamknięta. Jednocześnie podkreślić należy, że istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy, inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu (art. 365 § 1 K.p.c.).</p>
        <p xml:id="div-28">Z tych też względów w chwili obecnej brak jest podstaw do podjęcia w przedmiotowych sprawach przez Ministerstwo Sprawiedliwości działań w ramach sprawowanego przez niego nadzoru nad działalnością administracyjną sądów, tym bardziej, co wyżej wskazano, że zarzuty zgłaszane przez Edwarda Bajgrowicza, Kazimierza Pelczara, Stanisławę i Henryka Półchłopków, Mariana Winiarskiego, Renatę, Halinę i Wiesława Nowaków oraz Bronisława i Helenę małżonków Sikora były badane w trybie skargowym, a także w celu zbadania zasadności tych wszystkich zarzutów zostały przez Ministerstwo Sprawiedliwości przeprowadzone lustracje w Sądzie Rejonowym i Okręgowym w Krośnie, które nie wykazały nieprawidłowości.</p>
        <p xml:id="div-29">Mam nadzieję, że w sposób wyczerpujący wyjaśniono zagadnienie poruszane w zapytaniu poselskim.</p>
        <p xml:id="div-30">Z poważaniem</p>
        <p xml:id="div-31">Podsekretarz stanu</p>
        <p xml:id="div-32">Małgorzata Manowska</p>
        <p xml:id="div-33">Warszawa, dnia 17 września 2007 r.</p>
      </body>
    </text>
  </TEI>
</teiCorpus>