text_structure.xml
5.39 KB
<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?>
<teiCorpus xmlns:xi="http://www.w3.org/2001/XInclude" xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">
<xi:include href="PPC_header.xml"/>
<TEI>
<xi:include href="header.xml"/>
<text>
<body>
<p xml:id="div-1">Szanowny Panie Marszałku! W związku z zapytaniem Pana Posła Sławomira Nowaka z dnia 6 czerwca 2007 r. (SPS-024-2916/07) w sprawie wyjaśnienia kwestii spornych pomiędzy Naczelnikiem Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku a Panią Bożeną Piotrowską, prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Budowlane ˝BOSS˝, i udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:</p>
<p xml:id="div-2">1. Czy w 2001 r. obowiązywał obowiązek sprawdzania wiarygodności firm podwykonawczych?</p>
<p xml:id="div-3">2. Czy rzeczywiście US w Gdańsku słusznie nałożył karę na wspomnianą wcześniej firmę za niesprawdzenie wiarygodności firm podwykonawczych?</p>
<p xml:id="div-4">uprzejmie wyjaśniam:</p>
<p xml:id="div-5">Przepisy prawa podatkowego obowiązujące w 2001 r. nie nakładały expressis verbis na podatnika obowiązku sprawdzenia wiarygodności swoich kontrahentów. Należy jednak podkreślić, że ryzyko wyboru nieuczciwego kontrahenta obciąża nabywcę towarów lub usług.</p>
<p xml:id="div-6">Regulacje ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. Nr 142, poz. 702, ze zm.) umożliwiały dokonanie sprawdzenia rejestracji podmiotu poprzez potwierdzenie nadania Numeru Identyfikacji Podatkowej. Zgodnie z art. 13 ust. 3 ww. ustawy urząd skarbowy - na wniosek zainteresowanego - obowiązany był do potwierdzenia nadania NIP podmiotowi, który nim się posługuje. Organ podatkowy dokonywał potwierdzenia, czy konkretny NIP wskazany przez zainteresowanego został faktycznie przyznany podmiotowi, którego wniosek dotyczył.</p>
<p xml:id="div-7">Jedną z podstawowych reguł w ramach regulacji podatku od towarów i usług była zasada, że podmioty, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50, ze zm.), które, będąc do tego zobowiązane, zaniedbały obowiązek dokonania zgłoszenia rejestracyjnego, a mimo tego wykonywały czynności podlegające opodatkowaniu wymienione w art. 2 ust. 1-3 ww. ustawy, nie miały prawa, jako podmioty niebędące zarejestrowanymi podatnikami VAT, do wystawienia faktur określonych w art. 32 ust l ustawy. Konsekwencją takiej regulacji była kolejna zasada, zgodnie z którą faktura wystawiona przez podmiot niezarejestrowany dla celów podatku VAT nie stanowiła dla nabywcy podstawy do odliczenia lub otrzymania zwrotu wykazanego na takiej fakturze podatku, gdyż faktura ta była w świetle ww. przepisów fakturą wadliwą. Minister Finansów w rozporządzeniu z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245, ze zm.) dokonał uszczegółowienia tej regulacji w § 50 ust. 4 pkt l lit. a. Przepis ten był wynikiem konstrukcji podatku od towarów i usług, polegającej na tym, że sprzedawca, wystawiając fakturę VAT, miał jednocześnie obowiązek uwzględnić wynikający z niej podatek w ramach swojego podatku należnego w rozliczeniu wobec budżetu państwa, a nabywca miał prawo do odliczenia podatku z tej faktury jedynie wówczas, gdy faktura ta stanowiła element legalnego obrotu prawnego, co oznacza, że pochodziła od podatnika uprawnionego do jej wystawienia.</p>
<p xml:id="div-8">Natomiast w podatku dochodowym od osób fizycznych przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodu organy podatkowe uwzględniają zasadę wynikającą z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416, z późn. zm.). Stosownie do tego przepisu kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ww. ustawy. Jednocześnie zgodnie z § 11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 2000 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 116, poz. 1222, ze zm.) księgę uważa się za rzetelną, jeżeli dokonywane w niej zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty. Jako nieodzwierciedlające stanu rzeczywistego należy m.in. zakwalifikować księgi, w których ujęte zostały zdarzenia fikcyjne, np. na podstawie tzw. pustych faktur. Jeśli organ podatkowy dysponuje wiarygodnymi dowodami podważającymi treść zapisów księgi, to dane wynikające z tych dowodów mogą, wraz z niekwestionowanymi danymi z księgi, służyć ustaleniu podstawy opodatkowania.</p>
<p xml:id="div-9">Jednocześnie uprzejmie informuję, że Minister Finansów nie ma możliwości ingerowania i ustosunkowania się do merytorycznych rozstrzygnięć podjętych przez organy podatkowe w indywidualnych sprawach. Podjęcie bowiem takich działań naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania wymienioną w art. 127 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2005 r., Nr 8, poz. 60, ze zm.).</p>
<p xml:id="div-10">Podsekretarz stanu</p>
<p xml:id="div-11">Marian Banaś</p>
<p xml:id="div-12">Warszawa, dnia 19 lipca 2007 r.</p>
</body>
</text>
</TEI>
</teiCorpus>