text_structure.xml
9.26 KB
<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?>
<teiCorpus xmlns:xi="http://www.w3.org/2001/XInclude" xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">
<xi:include href="PPC_header.xml"/>
<TEI>
<xi:include href="header.xml"/>
<text>
<body>
<p xml:id="div-1">Odpowiadając na pismo pana marszałka z dnia 26 października 2006 r. (znak: SPS-024-1865/06), przekazujące pytanie pana posła Jarosława Rusieckiego w sprawie przesłanek i skutków orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, uprzejmie wyjaśniam, co następuje.</p>
<p xml:id="div-2">W obecnym stanie prawnym kwestie związane ze zgłaszaniem podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych regulują przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115). Treść § 10 rozporządzenia stanowi, że postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem wejścia rozporządzenia w życie, jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. Zgodnie z dyspozycją zawartą w tym przepisie, postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej u pana Jerzego Orzechowskiego (od 2001 r. do 2006 r.) jest prowadzone na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294, z późn. zm.), bowiem powiatowy inspektor sanitarny w Ostrowcu Świętokrzyskim wszczął je w 2001 r., czyli przed dniem wejścia w życie cytowanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.</p>
<p xml:id="div-3">Z analizy kopii dokumentów załączonych do pisma wynika, że uprawniony lekarz z Przychodni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Kielcach wydał orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej (Nr 547/01). Pan Jerzy Orzechowski skorzystał z uprawnienia określonego w § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, tj. wystąpił z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. W przedmiotowej sprawie ponowne badanie przeprowadzone zostało w Instytucie Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera w Łodzi, gdzie również wydano orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej (nr KA/454/2001).</p>
<p xml:id="div-4">Na podstawie orzeczenia wydanego przez Instytut Medycyny Pracy w Łodzi i oceny narażenia pracownika powiatowy inspektor sanitarny w Ostrowcu Świętokrzyskim wydał dnia 28.01.2002 r. decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W wyniku rozpatrzenia odwołania od tej decyzji państwowy wojewódzki inspektor sanitarny w Kielcach decyzją nr 41 z dnia 1.04.2003 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.</p>
<p xml:id="div-5">Na decyzję państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, stosownie do treści pouczenia do decyzji, została wniesiona skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie. Zgodnie z dyspozycją zawartą w wyroku Sądu, powiatowy inspektor sanitarny dnia 16.12.2005 r. wystosował pismo do ww. ośrodka o ponowne wszczęcie postępowania w sprawie rozpoznania choroby zawodowej u pana Jerzego Orzechowskiego.</p>
<p xml:id="div-6">Dnia 9.05.2006 r. uprawniony lekarz z Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Kielcach wydał ponownie orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej (PMLO nr 190/06). Pan Jerzy Orzechowski złożył wniosek o ponowne badanie, które zostało przeprowadzone w Instytucie Medycyny Pracy w Łodzi. Uprawniony lekarz z tego instytutu dnia 4.09.2006 r. wydał powtórnie orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej (Nr KP-642/2006 r.).</p>
<p xml:id="div-7">W świetle § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, za choroby zawodowe uważało się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do tego rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Punkt 15 przedmiotowego wykazu wymieniał jako chorobę zawodową: uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu. Zatem warunkiem uznania tej choroby za chorobę zawodową było wykazanie, że spowodowały ją czynniki szkodliwe dla zdrowia, występujące w środowisku pracy lub wystąpiła w związku ze sposobem wykonywania pracy.</p>
<p xml:id="div-8">W przypadku pana Jerzego Orzechowskiego ocena narażenia zawodowego za okres od 1974 r. do 2000 r. potwierdza wieloletnie, długotrwałe narażenie na czynnik szkodliwy (tj. hałas) w środowisku pracy. Biorąc jednak pod uwagę brzmienie § 1 ust. 1 rozporządzenia, jest to tylko jeden z dwóch warunków rozpoznania choroby zawodowej określonej w punkcie 15 wykazu. Drugim warunkiem jest rozpoznanie przez lekarza uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu. W ocenie uprawnionych lekarzy z jednostek orzeczniczych I i II stopnia drugi warunek nie został spełniony, gdyż rozpoznany u pana Jerzego Orzechowskiego niedosłuch nie ma cech klinicznych zawodowego uszkodzenia słuchu. Podkreślono, że ma on charakter pozaślimakowy, podczas gdy uszkodzenie spowodowane hałasem charakteryzuje się ślimakową lokalizacją ubytku słuchu. Zaznaczono także, że jego etiologia jest najprawdopodobniej toksyczna lub infekcyjna. Ponadto stwierdzone upośledzenie funkcji lewego błędnika (w badaniu ENG) nie jest charakterystyczne dla obrazu klinicznego przewlekłego urazu akustycznego. Za takim stanowiskiem przemawiają pośrednio również postanowienia aktualnie obowiązującego wykazu chorób zawartego w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Punkt 21 tego wykazu wymienia jako chorobę zawodową: obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiomtetrycznych 1, 2 i 3 kHz. Zatem w obecnym porządku prawnym wielkość ubytku słuchu w uchu lepiej słyszącym jest znacznie wyższa niż ta, która przyjmowana była w dotychczasowym stanie prawnym. (tj. 30 dB w uchu lepiej słyszącym).</p>
<p xml:id="div-9">Z informacji uzyskanych z Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Ostrowcu Świętokrzyskim wynika, że państwowy powiatowy inspektor sanitarny wydał dnia 14.11.2006 r. decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej (sygn. SE III/413/35/05). Od tej decyzji przysługuje panu Jerzemu Orzechowskiemu prawo do złożenia odwołania do świętokrzyskiego wojewódzkiego inspektora sanitarnego w Kielcach za pośrednictwem PIS w Ostrowcu Świętokrzyskim w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. W zaistniałej sytuacji, to od woli Pana Jerzego Orzechowskiego zależy, czy sprawa rozpoznania choroby zawodowej będzie nadal kontynuowana.</p>
<p xml:id="div-10">Jednocześnie informuję pana marszałka, że przepisy dotychczasowego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych oraz obecnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, a także ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm.) nie przyznają ministrowi zdrowia kompetencji do uchylania lub zmiany treści orzeczeń lekarskich o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej ani też decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W świetle tych przepisów od decyzji państwowego powiatowego inspektora sanitarnego przysługuje odwołanie do państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, a od decyzji państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.</p>
<p xml:id="div-11">Należy zaznaczyć również, że postępowanie w sprawie choroby zawodowej jest procedurą medyczno-prawniczą i musi przebiegać zgodnie z prawem, gdyż w wypadku decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej kończy się ustaleniem świadczeń z tytułu choroby zawodowej. Lekarz posiadający określoną specjalizację niezbędną do orzekania w sprawach chorób zawodowych, zatrudniony w jednostce orzeczniczej, jest, jak każdy inny lekarz orzekający, niezależny od wszelkich wpływów natury administracyjnej. Nikt więc nie może ingerować w treść orzeczenia lekarskiego, a tym bardziej go zmienić, zaś państwowy inspektor sanitarny jest związany treścią orzeczenia wydanego przez uprawnionego lekarza orzekającego w sprawach chorób zawodowych.</p>
<p xml:id="div-12">Z poważaniem</p>
<p xml:id="div-13">Podsekretarz stanu</p>
<p xml:id="div-14">Marek Ludwik Grabowski</p>
<p xml:id="div-15">Warszawa, dnia 12 grudnia 2006 r.</p>
</body>
</text>
</TEI>
</teiCorpus>