text_structure.xml
5.03 KB
<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?>
<teiCorpus xmlns:xi="http://www.w3.org/2001/XInclude" xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">
<xi:include href="PPC_header.xml"/>
<TEI>
<xi:include href="header.xml"/>
<text>
<body>
<p xml:id="div-1">Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na zapytanie Pani poseł Jolanty Hibner w sprawie wykorzystania do budowy dróg technologii z wykorzystaniem siarki, przesłane przy piśmie nr SPS-024-1799/06, uprzejmie informuję, że w latach 70. po pierwszym kryzysie paliwowym w świecie nastąpiło wzmożone zainteresowanie poszukiwaniem substytutów asfaltu drogowego. Uwagę skupiono wówczas na siarce, która wydobywana była w znacznych ilościach, a również była produktem ubocznym, wymagającym zagospodarowania w procesach przemysłowych, np. w rafineriach w destylacji ropy naftowej.</p>
<p xml:id="div-2">To zainteresowanie tak przemysłu, jak i rządów zaowocowało licznymi dużymi projektami badawczymi, początkowo głównie w Kanadzie, a potem we Francji. Idea zastosowania siarki jako substytutu asfaltu spotkała się ze znacznym zainteresowaniem w Polsce w połowie lat 70., będącej jednym z głównych światowych producentów siarki. Jednocześnie oczekiwano, że zastosowanie siarki rozwiąże jeden z głównych wówczas problemów drogownictwa - nieustanny brak asfaltu. W latach 1975-1985 prowadzono obszerne prace badawcze. Początkowo finansowane one były przez ówczesny Centralny Zarząd Dróg Publicznych (CZDP), a później w ramach Centralnego Programu Badawczo-Rozwojowego (CPBR). Prace te prowadzone były w Instytucie Badawczym Dróg i Mostów w Warszawie we współpracy z Ośrodkiem Badawczo-Rozwojowym Przemysłu Siarkowego ˝Siarkopol˝ w Tarnobrzegu. Współpracowano również z ośrodkami zagranicznymi we Francji, Kanadzie i USA.</p>
<p xml:id="div-3">Prace te doprowadziły do opracowania kilku technologii pozwalających na zastosowanie siarki lub odpadu siarkowego - keku - do budowy nawierzchni drogowych. Wykonano liczne odcinki doświadczalne (łącznie kilkadziesiąt kilometrów) w południowo-wschodniej Polsce. Obok rozwiązywania zagadnień technicznych wnikliwie zajęto się problemami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wpływu siarki z nawierzchni drogowej na przyległe środowisko. Podstawowym problemem stosowania siarki do modyfikacji asfaltu w podwyższonej temperaturze okazała się emisja szkodliwych (w większych stężeniach trujących) związków siarki, dwutlenku siarki i siarkowodoru. Badania wykazały, że przy spełnieniu pewnych ustalonych warunków emisja tych szkodliwych gazów mogłaby pozostawać na dopuszczalnym poziomie.</p>
<p xml:id="div-4">Nierozwiązanymi jednak problemami pozostały:</p>
<p xml:id="div-5">- drażniący nieprzyjemny zapach, łatwo wyczuwalny przez człowieka,</p>
<p xml:id="div-6">- zwiększona korozja urządzeń.</p>
<p xml:id="div-7">Z końcem lat 80. w świecie nastąpiły istotne zmiany w cenach ropy naftowej i asfaltu, jak też zwiększenie dostępności tych materiałów. Zmiany te spowodowały, że stosowanie siarki zamiast asfaltu okazało się nieopłacalne. A przy tym nierozwiązane problemy wydzielania wyczuwalnych ilości siarkowodoru i dwutlenku siarki oraz zwiększona korozja urządzeń stały się ważnym czynnikiem decydującym o zaniechaniu upowszechnienia tej technologii w świecie i w Polsce. Obecnie siarka nie jest stosowana w świecie i w Polsce jako dodatek w mieszankach mineralno-asfaltowych.</p>
<p xml:id="div-8">Proponowane przez prof. Bohdana Żakowicza technologie wykorzystujące siarkę dotyczą polimerów siarkowych, czyli tworzyw wyprodukowanych z udziałem siarki. Z rozpoznania literatury wynika, że w Stanach Zjednoczonych polimery siarkowe są stosowane głównie w miejscach bardzo silnego oddziaływania substancji agresywnych, np. do wykonania posadzek w fabrykach kwasu siarkowego. Należy też dodać, że istotny jest też duży koszt wytworzenia z siarki polimeru siarkowego w relacji do tradycyjnych materiałów drogowych.</p>
<p xml:id="div-9">Nadal trwają w świecie próby stosowania siarki jako zamiennika cementu w betonie. Taki materiał jest stosowany w specjalnych konstrukcjach, w których beton cementowy narażony byłby na oddziaływanie agresywnego środowiska. W Polsce są próby takich zastosowań.</p>
<p xml:id="div-10">Wnioskując jednak ze stanu rozwoju takich zastosowań w świecie, nie należy oczekiwać, że użycie siarki mogłoby stanowić panaceum rozwiązujące problemy (zwłaszcza finansowe) polskiego drogownictwa. Trzeba wyraźnie zaznaczyć, że pod względem technicznym i materiałowym jesteśmy przygotowani do budowy dróg z użyciem materiałów niemających tak negatywnego wpływu na środowisko, jak użycie siarki.</p>
<p xml:id="div-11">Łączę wyrazy najwyższego szacunku</p>
<p xml:id="div-12">Podsekretarz stanu</p>
<p xml:id="div-13">Piotr Stomma</p>
<p xml:id="div-14">Warszawa, dnia 10 listopada 2006 r.</p>
</body>
</text>
</TEI>
</teiCorpus>