text_structure.xml
5.91 KB
<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?>
<teiCorpus xmlns:xi="http://www.w3.org/2001/XInclude" xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">
<xi:include href="PPC_header.xml"/>
<TEI>
<xi:include href="header.xml"/>
<text>
<body>
<p xml:id="div-1">Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na pismo Pana Marszałka z dnia 24 kwietnia 2006 r. SPS-024-991/06, przesyłające zapytanie Pana Posła Daniela Pawłowca z dnia 21 kwietnia 2006 r., w sprawie przesłanek orzeczenia sądowego skazującego 21-letnią dzieciobójczynię na karę 4 lat pozbawienia wolności, uprzejmie przedstawiam, co następuje.</p>
<p xml:id="div-2">Na wstępie należy stwierdzić, iż nadzór jaki Ministerstwo Sprawiedliwości sprawuje nad sądami dotyczy wyłącznie działalności administracyjnej sądów. Zatem nadzór ten nie może wkraczać w treść orzeczeń, gdyż w tym zakresie sądy są niezawisłe i podlegają tylko ustawom (art. 39 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych). Orzeczenia podlegają jedynie kontroli instancyjnej, do inicjowania której mają prawo strony w zakresie i terminach przewidzianych stosownymi przepisami. Ewentualne zarzuty merytoryczne i proceduralne, co do podejmowanych rozstrzygnięć sądu, mogą być podnoszone w ramach zażaleń (na postanowienia) lub apelacji (od wyroków), a ich trafność ocenia sąd wyższej instancji.</p>
<p xml:id="div-3">W sprawie o sygn. II K 3/06 Sąd Okręgowy w Sieradzu w dniu 6 kwietnia 2006 r. uznał oskarżoną Katarzynę Kujawińską winną tego, że w nocy 6 grudnia 2005 r. w Siedlątkowie, spowodowała śmierć swojego czteromiesięcznego syna Kamila, przez uciśnięcie jego ciała i głowy kocem, tj. czynu z art. 148 § 1 k.k. i za to, na podstawie art. 148 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 1 i § 6 k.k., wymierzył jej karę 4 lat pozbawienia wolności.</p>
<p xml:id="div-4">Oskarżona w świetle przepisów prawa karnego jest osobą młodocianą. Podstawowy dla wymiaru kary przepis art. 53 Kodeksu karnego formułuje expressis verbis zasadę swobodnego uznania sędziowskiego, ale jednocześnie wymienia ściślej sprecyzowane wskazówki, którymi sąd ma obowiązek kierować się przy wymiarze kary. Swobodne uznanie sędziowskie nie oznacza dowolności przy wymiarze kary i środków karnych, gdyż określając konkretną karę sąd zobowiązany jest czynić to ˝w granicach przewidzianych w ustawie˝ oraz brać pod uwagę wskazane w przepisie art. 53 § 1 k.k. dyrektywy sądowego wymiaru kary, którymi są:</p>
<p xml:id="div-5">- współmierność kary do stopnia winy i do społecznej szkodliwości czynu,</p>
<p xml:id="div-6">- cele zapobiegawcze i wychowawcze wobec sprawcy (prewencja indywidualna),</p>
<p xml:id="div-7">- społeczne oddziaływanie kary (prewencja ogólna).</p>
<p xml:id="div-8">Wymierzając karę sąd uwzględnia także w szczególności, motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie się o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego (art. 53 § 2 k.k.).</p>
<p xml:id="div-9">Zgodnie z art. 54 § 1 k.k. wymierzając karę nieletniemu albo młodocianemu, sąd kieruje się przede wszystkim tym, aby sprawcę wychować. Jednocześnie sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary w wypadkach przewidzianych w ustawie oraz w stosunku do młodocianego, jeżeli przemawiają za tym względy określone w art. 54 § 1 k.k. (art. 60 § 1 k.k.). Wobec tych dwóch grup sprawców czynów zabronionych, ustawodawca wprowadził bezwzględny prymat prewencji indywidualnej orzekanej kary, w postaci wychowawczego oddziaływania odpowiadającego wiekowi tych sprawców, których przestępstwo mogło być rezultatem braków społecznego wychowania. Sąd może poprzestać na orzeczeniu kary pozbawienia wolności, której odbywanie w warunkach programowego oddziaływania pozwoli na resocjalizację skazanego, a nawet orzec krótkoterminową karę pozbawienia wolności, której wykonanie będąc pewnym szokiem, doprowadzi do społecznej readaptacji sprawcy.</p>
<p xml:id="div-10">Kryterium podjęcia wychowawczego oddziaływania na sprawcę stanowi prognoza oparta na szczególnie wnikliwym rozpoznaniu osobowości sprawcy, dotychczasowego życia w rodzinie i szkole, rodzaju naruszonego dobra prawnego, popełnionego czynu, sposobu oraz okoliczności jego popełnienia. Argumentem przemawiającym za kierowaniem się ˝przede wszystkim celem wychowawczym˝ będzie stwierdzenie, iż sprawca w dotychczasowym postępowaniu nie miał kolizji z prawem karnym. Prawidłowość wymiaru kary w konkretnej sprawie może być badana jedynie w trybie przewidzianym w Kodeksie postępowania karnego, a więc poprzez wniesienie apelacji do sądu drugiej instancji.</p>
<p xml:id="div-11">Zatem trafność wyroku w wymienionej sprawie, w tym wysokość wymierzonej kary pozbawienia wolności - wobec zapowiedzi apelacji wniesionej przez prokuratora i obrońcę oskarżonej - zbada sąd wyższej instancji. Ponadto zgodnie z art. 521 k.p.k. Prokurator Generalny oraz Rzecznik Praw Obywatelskich mogą wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie, uwzględniając prośbę strony.</p>
<p xml:id="div-12">Przedstawiając powyższe wyjaśnienia uprzejmie dziękuję Panu Marszałkowi za zainteresowanie sprawą oraz troskę o prawidłowe funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości.</p>
<p xml:id="div-13">Z poważaniem</p>
<p xml:id="div-14">Podsekretarz stanu</p>
<p xml:id="div-15">Krzysztof Józefowicz</p>
<p xml:id="div-16">Warszawa, dnia 15 maja 2006 r.</p>
</body>
</text>
</TEI>
</teiCorpus>